Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διάφορα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διάφορα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 20 Αυγούστου 2014

Μια νέα μέθοδος πειθαρχίας  με... αποτέλεσμα!

Μια νέα μέθοδος πειθαρχίας με... αποτέλεσμα!


      Η πειθαρχία σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να ταυτίζεται με την τιμωρία. Πειθαρχία σημαίνει σωστή καθοδήγηση και κυρίως θετική συμπεριφορά. Στο best seller του Power of Positive Parenting: A Wonderful Way to Raise Children, ο διάσημος παιδαγωγός Glenn Latham μας δίνει 10 συμβουλές για να εφαρμόσουμε τη θετική καθοδήγηση, μια νέα και αποτελεσματική μέθοδος πειθαρχίας.
    Στα πλαίσια της διαπαιδαγώγησης η τιμωρία και η πειθαρχία είναι έννοιες που πολλές φορές συγχέονται. Στην πραγματικότητα όμως διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό. Η πειθαρχία έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα και αφορά στην καθοδήγηση του παιδιού και στην εκμάθηση ασφαλών συμπεριφορών και αυτοελέγχου. Αντίθετα, η τιμωρία είναι απλώς μια σκληρή πράξη  που επιδιώκει να συμμορφώσει το παιδί και να το καταστήσει υπάκουο. Η πειθαρχία είναι μια θετική, προληπτική διαδικασία που βοηθάει το παιδί να ελέγχει τη συμπεριφορά του, ώστε να μπορεί από μόνο του να κάνει επιλογές και να παίρνει αποφάσεις. Όμως για να μπορέσουμε να θέσουμε τους δικούς μας κανόνες πειθαρχίας, αρχικά πρέπει να πλησιάσουμε το παιδί, να συνδεθούμε μαζί του, να το αγαπήσουμε και κυρίως να το κατανοήσουμε. Αυτοί είναι και οι κανόνες της θεωρίας του Positive Parenting, δηλαδή της Θετικής Καθοδήγησης!

1. Η θετική καθοδήγηση ξεκινά από τη στιγμή που θα δημιουργήσουμε μια στενή σχέση με το παιδί μας
Η πιο αποτελεσματική στρατηγική πειθαρχίας είναι να νιώθει το παιδί δεμένο μαζί μας, να αισθάνεται τρυφερότητα και αγάπη για εμάς, έτσι ώστε να θέλει από μόνο του να μας ευχαριστήσει.
 
2. Αξιολογήστε το κατά πόσο οι «στρατηγικές πειθαρχίας» δημιουργούν ρήγματα στη σχέση σας με το παιδί
Σκεφτείτε ότι στόχος σας είναι να το καθοδηγήσετε με αγάπη και όχι να το τιμωρήσετε. Η τιμωρία έχει καταστροφικές συνέπειες για τη μεταξύ σας σχέση ενώ θα τροφοδοτήσει την άσχημη συμπεριφορά από την πλευρά του παιδιού σας. Από την άλλη η θετική καθοδήγηση θέτει μεν όρια αλλά με τρόπο που δείχνει κατανόηση βοηθώντας έτσι το παιδί να βελτιώσει τη συμπεριφορά του και να μην παραμένει θυμωμένο μαζί σας. 

3. Αν μια συμπεριφορά σας, σας αποξενώνει από το παιδί, διορθώστε την
Τα παιδιά συνήθως συμπεριφέρονται άσχημα όταν νιώθουν άσχημα για τον εαυτό τους και όταν αισθάνονται ότι έχουν «απομακρυνθεί» από τους γονείς τους. Εστιάστε στα συναισθήματα που μπορεί να έχει το παιδί σας σε κάθε περίσταση και μιλήστε του για αυτά έχοντας ταυτόχρονα σωματική επαφή μαζί του. Για παράδειγμα, χαμηλώστε στο ύψος του, κοιτάξτε το στα μάτια και πείτε του «είσαι πολύ θυμωμένος αλλά δεν χρειάζεται να δαγκώνεις τους άλλους». Ή σηκώστε το ψηλά και πείτε του: «θα ήθελες να μπορούσες να παίξεις περισσότερο αλλά είναι ώρα για ύπνο».

4. Μην διστάσετε να θέσετε τα απαραίτητα όρια, αλλά κάντε το με καλοσύνη
Ναι, είναι πολύ δύσκολο για εμάς κάποιες φορές να επιβάλλουμε κανόνες και ταυτόχρονα να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από τα μάτια των παιδιών. Δεν είναι όμως ακατόρθωτο! Θυμηθείτε πως όταν τα παιδιά αισθάνονται ότι οι άλλοι τα καταλαβαίνουν, είναι πιο εύκολο για αυτά να αποδεχτούν κάποιους κανόνες. 

5. Αν τεθεί ζήτημα σωματικού κινδύνου, παρέμβετε άμεσα για να θέσετε όρια, δείχνοντας ταυτόχρονα κατανόηση
Για παράδειγμα, πείτε του: «Ο κανόνας είναι ότι δεν χτυπάμε, ακόμα και αν έχεις νευριάσει τόσο πολύ επειδή σε κοροϊδεύει. Ας καθίσουμε να το συζητήσουμε».     

6. Η ανυπακοή είναι συνήθως αποτέλεσμα ενός προβλήματος στη μεταξύ σας σχέση
Αν το παιδί σας δεν αποδέχεται τους κανόνες που θέτετε σημαίνει πως η σχέση σας δεν είναι αρκετά δυνατή για να το καθοδηγήσετε. Αυτό μπορεί να συμβεί σε όλους κατά καιρούς. Τι να κάνετε; Σκεφτείτε με ποιον τρόπο θα ενδυναμώσετε τη σχέση σας. Αντιθέτως αν προκαλέσετε μια διαμάχη θα καταφέρετε να κάνετε πιο βαθιά τη ρήξη μεταξύ σας.   

7. Αποφύγετε να το στέλνετε τιμωρία στο δωμάτιο του
Η τιμωρία στο δωμάτιο ή σε οποιοδήποτε χώρο απομόνωσης θυμίζει περισσότερο εξορία. Το παιδί μέσα από αυτό νιώθει απομονωμένο και ταπεινωμένο, συναισθήματα δηλαδή που περισσότερο διαβρώνουν παρά ενισχύουν τη σχέση μας με το παιδί. 

8. Αποφύγετε την στρατηγική των επιπτώσεων  
Η στρατηγική των επιπτώσεων μπορεί να δώσει λανθασμένα μαθήματα αν εσείς είστε αυτοί που δημιουργείτε τις επιπτώσεις και δεν έρχονται ως φυσικό επακόλουθο των πράξεων των παιδιών. Συχνά οι γονείς λένε στα παιδιά: «οι πράξεις σου θα έχουν τις επιπτώσεις τους». Για παράδειγμα: «Αν με αναγκάσεις να σταματήσω το αυτοκίνητο, αυτό θα έχει επιπτώσεις». Αυτή η απειλή στην ουσία αποτελεί μια σκληρή τιμωρία. Ναι, τα παιδιά μπορούν να μάθουν πολλά για τις επιπτώσεις των πράξεων τους, αλλά θα πρέπει να το μάθουν από μόνα τους. Αν ξεχάσουν να πάρουν το φαγητό τους στο σχολείο, ναι θα πεινάσουν. Αλλά θα φταίνε μόνο εκείνα!  

9. Αυτό που σκέφτεστε και νιώθετε είναι πιο σημαντικό από την όποια αντίδραση του παιδιού
Τα παιδιά συνήθως κάνουν αυτό που θέλουν οι γονείς αν οι τελευταίοι το ζητήσουν με αγάπη. Βρείτε τρόπους να είστε περισσότερο θετικοί από αρνητικοί, έτσι ώστε να ανταποκρίνονται αναλόγως και τα παιδιά σας στη δική σας γενναιοδωρία. Για παράδειγμα αντί για όχι δε θα καθαρίσω το δωμάτιο σου, πείτε: «Ναι, ήρθε η ώρα να καθαρίσουμε το δωμάτιο, και ναι, θα σε βοηθήσω!». Το παιδί θα νιώσει αμέσως τη γενναιοδωρία σας και θα ανταποκριθεί θετικά σ’ αυτήν!

10. Μέσα από τον τρόπο που αντιμετωπίζετε το παιδί σας, θα μάθει και εκείνο να αντιμετωπίζει τον εαυτό του
Αν είστε σκληροί μαζί του θα αντιμετωπίζει και εκείνο με σκληρότητα τον εαυτό του. Αν το αντιμετωπίζετε με αγάπη και θέτετε ξεκάθαρα όρια τότε με τον ίδιο τρόπο θα θέτει και εκείνο όρια στον εαυτό του.



Πηγή: www.imommy.gr

Σάββατο 17 Μαΐου 2014

Γίνομαι κακιά, όταν τους "κόβω" το επικίνδυνο παιχνίδι;

Η μαμά οδηγεί και τα παιδιά παίζουν και φωνάζουν στα πίσω καθίσματα. Τους ζητά να σταματήσουν κι αυτά σπρώχνονται μέχρι που πέφτουν μπροστά!

«Αυτό ήταν, τέλος!» φωνάζει η μαμά και σταματάει το αυτοκίνητο.

Η σκηνή αυτή είναι λίγο-πολύ γνώριμη σε πολλούς από μας. Το αυτοκίνητο δεν είναι τόπος για παιχνίδια, κι αυτό είναι σίγουρο! Τι μπορεί να κάνει η μαμά οδηγός η ο μπαμπάς αντίστοιχα;

Η μαμά μπορεί να ανακοινώσει τί θα κάνει εκείνη και να μείνει σταθερή σ’ αυτήν της την απόφαση. Με το ξεκίνημα της φασαρίας, σταματά στην άκρη το αυτοκίνητο και λέει:

«Δεν θα συνεχίσω να οδηγώ εφ’ όσον κάνετε φασαρία ή είστε όρθιοι»

Ύστερα, κάθεται ήρεμα στο κάθισμά της και περιμένει ώσπου να ησυχάσουν! 

Η μαμά ξεκαθάρισε τί πρόκειται να κάνει και πρέπει να μείνει σταθερή σ’ αυτό. Τώρα πρέπει να περιμένει, σεβόμενη και το δικαίωμα των παιδιών ν’ αποφασίσουν κι αυτά, τι θα κάνουν.

Μήπως αυτό είναι αυταρχισμός;

Πρέπει εδώ να έχουμε ξεκαθαρίσει τι είναι αυταρχισμός και τι σταθερότητα. 

Αυταρχισμός είναι η προσπάθεια επιβολής της θέλησής μας πάνω στο παιδί. Αν επιχειρήσουμε να την εφαρμόσουμε ,τότε θα αντιμετωπίσουμε την έντονη αντίδρασή του! 

Αντίθετα η σταθερότητα εκφράζει μια προσωπική μας απόφαση και είναι γνωστό ότι αυτήν (σταθερότητα) χρειάζονται τα παιδιά για ν’ αντιληφθούν τα όρια και να μην φτάσουν να δοκιμάζουν τις αντοχές των γονέων, θέτοντας κάποιες φορές σε κίνδυνο και την ατομική τους ακεραιότητα.






Πηγή: http://ergotherapianews.blogspot.gr/

Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012


Δόμηση ημερήσιου προγράμματος


Φτιάξτε ένα ημερήσιο ή εβδομαδιαίο πρόγραμμα για το «τι θα κάνουμε»

Πολλές είναι οι φορές που ανακοινώνουμε στα παιδιά τελευταία στιγμή ότι πρέπει να αφήσουν το παιχνίδι τους εκείνη τη στιγμή γιατί πρέπει να πάνε στο μπαλέτο, στο κολυμβητήριο ή γιατί είναι η ώρα να πάνε στο σχολείο κτλ. Τα παιδιά προσχολικής αλλά και σχολικής ηλικίας (πρώτη, δευτέρα δημοτικού) δεν έχουν την αίσθηση του προγράμματος στο μυαλό τους, των δραστηριοτήτων ή πραγμάτων που πρέπει να κάνουν καθώς και των ημερών της εβδομάδας, με αποτέλεσμα να τους φαίνονται όλα ξαφνικά. 

Ένας εύκολος τρόπος για να ξέρει το παιδί μας το τι πρέπει να κάνει ή το που πρέπει να πάει και με ποια σειρά θα τα κάνει, είναι να δημιουργήσουμε έναν ημερήσιο και εβδομαδιαίο πρόγραμμα με τις ασχολίες και τις υποχρεώσεις του. 
Το πρόγραμμα TEACCH είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στην περίπτωση που το παιδί μας έχει την ανάγκη να γνωρίζει τί θα ακολουθήσει μετά, διευκολύνει τις μεταβάσεις, χτίζει την ανεξαρτησία, οργανώνει τον χώρο και το χρόνο, διδάσκει ελαστικότητα και προγραμματίζει αγαπημένες δραστηριότητες.

Έτσι το βοηθάμε και να είναι πάντα σε θέση να ξέρει τις δραστηριότητές του αλλά και να αρχίζει σιγά σιγά να έχει μια καλύτερη αίσθηση του χρόνου (πριν – τώρα – μετά) και στη συνέχεια να αντιλαμβάνεται καλύτερα το χθες – σήμερα – αύριο.

Παρακάτω σας παρουσιάζουμε έναν, από τους πολλούς, τρόπο κατασκευής τπυ προγράμματος του παιδιού. Ο τρόπος δόμησης του εκάστοτε προγράμματος, μην ξεχνάτε πως θα πρέπει να είναι εξατομικευμένος, σύμφωνα με τις ιδιαίτερες ανάγκες και δυνατότητες του παιδιού (π.χ εικόνες ή λέξεις των δραστηριοτήτων, οριζόντια ή κάθετη δόμηση, μετάβαση με κάρτα ή λεκτικά, διάρκεια προγράμματος, κ.λ.π).

Υλικά που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε : 
- Ένα μεγάλο χαρτόνι 
- Μαρκαδόρους 
- Post it σε σχήμα βέλους που κολλάμε και ξεκολλάνε εύκολα. 

Χωρίζουμε το χαρτόνι με τις μέρες τις εβδομάδας στην πάνω οριζόντια γραμμή και στην κάθετη αριστερή πλευρά γράφουμε ή ζωγραφίζουμε το τι πρέπει να κάνει. Π.χ. 
-Δευτέρα : Σχολείο – Σπίτι – Μαθήματα – Μπαλέτο – Σπίτι – Παιχνίδι – Ύπνος 
- Τρίτη : Σχολείο – Οδοντίατρο – Μαθήματα – Σπίτι – Παιχνίδι – Τηλεόραση – Ύπνος κτλ 

Ανάλογα με το τι έχει να κάνει το παιδί κατεβάζετε και το βελάκι post it στη σωστή δραστηριότητα. 
Είναι στο χέρι του καθενός πόσο αναλυτικό ή πόσο επιγραμματικό θα φτιάξει το πρόγραμμά του, ανάλογα σε τι θέλει να βοηθήσει το παιδί του. 
Αν ένα παιδί έχει δυσκολία στις μετακινήσεις από το σπίτι σε άλλα μέρη, τότε θα χρησιμοποιηθούν μόνο οι δραστηριότητες που γίνονται εκτός σπιτιού. Π.χ σχολείο – σπίτι – μπαλέτο – ζωγραφική – σπίτι .

Αν ένα παιδί έχει δυσκολία στο να οργανωθεί μέσα στο σπίτι τότε μπορεί να γίνει το πρόγραμμα μόνο με καθημερινές ρουτίνες του σπιτιού π.χ. πίνω γάλα – φοράω ρούχα- πάω σχολείο – πλένω χέρια – τρώω – κοιμάμαι – βλέπω τηλεόραση κτλ. 

Σε πιο μεγάλα παιδιά μπορεί να γίνει ακριβώς ο ίδιος πίνακας αλλά και με χρήση του ρολογιού π.χ. τηλεόραση 20 λεπτά – παιχνίδι 1 ώρα – διάβασμα 1 ώρα κτλ.
Μην ξεχάσετε όμως να ενημερώσετε από την αρχή το παιδί ότι κάποιες φορές μπορεί κάτι να αλλάξει στο πρόγραμμα, κάτι να προστεθεί ή να αφαιρεθεί. Όσο πιο νωρίς το έχετε ενημερώσει τόσο πιο εύκολα θα το δεχτεί και το παιδί. Συμβουλευτείτε εκπαιδευμένους, στη συγκεκριμένη μέθοδο, θεραπευτές, προκειμένου να το εφαρμόσετε σωστά και με ασφάλεια.

Πηγή: http://paidikaiergotherapeia.blogspot.gr/2012/04/blog-post_5374.html

Τρίτη 31 Ιουλίου 2012


Προσχολική ηλικία και μαθηματικά: δραστηριότητα μάθησης και εξάσκησης!



Υπάρχουν χιλιάδες δραστηριότητες και παιχνίδια που μας βοηθούν να διδάξουμε προμαθηματικές και μαθηματικές έννοιες στα μικρά παιδιά από 3 έως και 6 ετών. 

Οι δραστηριότητες αυτές αποτελούνται από ποικίλλα υλικά διαφορετικού χρώματος και σχεδίου αλλά και από υλικά που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας...

Αυτά τα υλικά δεν είναι άλλα από αυτά που έχουμε στην κουζίνα μας!

Μια δραστηριότητα που ενδείκνυται για παιδιά νηπιακής ηλικίας είναι αυτή που περιγράφεται στο παρακάτω βίντεο:


1) δίνουμε στο παιδί ένα καλάθι με διάφορα υλικά και μικρά βαζάκια στα οποία θα ταξινομήσει τα υλικά ανάλογα με το είδος τους.

2) κατόπιν το αφήνουμε να διαλέξει όποιο βαζάκι θέλει και του λέμε να μαντέψει πόσα π.χ. φασόλια πιστεύει οτι έχει μέσα.

3) αφού "μαντέψει" τον αριθμό προτρέπουμε το παιδί να γράψει αυτόν τον αριθμό που πιστεύει σε ένα χαρτί.

4) στη συνέχεια του δίνουμε το βάζο, το οποίο το παιδί θα ανοίξει και θα μετρήσει τον πραγματικό αριθμό αντικειμένων που περιλαμβάνει.

5) αν δεν έχει μαντέψει το σωστό αριθμό βάζουμε το παιδί στη διαδικασία να συγκρίνει αν ο πραγμαικός αριθμός φασολιών είναι μικρότερος ή μεγαλύτερος από την αρχική του πρόβλεψη.
  
6) μπορούμε στη συνέχεια να ανοίξουμε μαζί ένα άλλο βάζο και να εναποθέσουμε τα υλικά στο δίσκο που βρίσκονται και τα υπόλοιπα. Ρωτάμε το παιδί ποιά από αυτά είναι όμοια και ποιά από αυτά είναι διαφορετικά.   

7) εξετάζουμε μαζί το περιεχόμενο των άλλων βάζων και βρίσκουμε πως μπορούμε να ταξινομήσουμε τα υπόλοιπα υλικά ανάλογα με το είδος, το σχήμα ή το χρώμα τους (π.χ. οι καραμέλες είναι φαγώσιμο σαν τα φασόλια κτλ.).



Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012


Κύηση και διαβήτης



Υπάρχουν δύο σημαντικά θέματα που αφορούν τον διαβήτη και την κύηση.

Το πρώτο αφορά την διαβητική γυναίκα που θέλει να συλλάβει, να κυοφορήσει και να γεννήσει ένα υγιές παιδί.

Το δεύτερο αφορά την ανάπτυξη του διαβήτη της κύησης σε μια γυναίκα η οποία δεν είχε κανένα σημάδι της νόσου στο παρελθόν. 

Για το πρώτο ζήτημα, είναι σημαντικό οποιαδήποτε γυναίκα με προϋπάρχοντα διαβήτη,  να υπάρξει αυστηρός έλεγχος των επιπέδων  της γλυκόζης  και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό κατά τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης. Οι κίνδυνοι σοβαρών γενετικών ανωμαλιών αυξάνονται από έναν μη επαρκή έλεγχο του προϋπάρχοντος διαβήτη, και επίσης αναφέρεται ως μια σημαντική αιτία αποβολής.

Οι γυναίκες που αναπτύσσουν διαβήτη κύησης συνήθως δεν έχουν αυξημένο κίνδυνο για συγγενείς ανωμαλίες, αν και είναι σημαντικό να παρακολουθούνται και να ελέγχονται προσεκτικά τα επίπεδα της γλυκόζης για να μειωθεί ο κίνδυνος θνησιγένειας.

Όλες οι διαβητικές γυναίκες που είναι έγκυες τείνουν να φέρνουν στη ζωή  πολύ μεγαλύτερα μωρά από το μέσο όρο. Αναφέρεται πως τα μωρά μεγαλώνουν περισσότερο, επειδή επιπλέον σάκχαρα περνούν  μέσω του ομφάλιου λώρου από τη μητέρα στο αίμα του μωρού. Η ινσουλίνη στη συνέχεια μετατρέπει αυτά τα σάκχαρα σε λιπώδη κύτταρα. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτά τα μεγάλα μωρά θα πρέπει να γεννηθούν με καισαρική τομή, δεδομένου ότι είναι πολύ μεγάλο για ένα φυσιολογικό τοκετό.

Εφόσον ο διαβήτης ελέγχεται σωστά δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο οι διαβητικές γυναίκες δεν μπορούν να έχουν μια υγιή εγκυμοσύνη και να φέρουν στο κόσμο υγιή μωρά. Μόνο όταν ο διαβήτης δεν ελέγχεται μπορεί να υπάρξουν επιπλοκές. Δυστυχώς, αυτές οι επιπλοκές μπορεί να οδηγήσουν σε αποβολή, υψηλή αρτηριακή πίεση, πρόωρο τοκετό και θνησιγένεια.

Οι έγκυες γυναίκες που πάσχουν από διαβήτη κάνουν μια εξέταση αίματος για να μετρηθούν τα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης πριν από τη σύλληψη. Αυτή η εξέταση αίματος δείχνει το πόσο καλά έχουν ελεγχθεί τους προηγούμενους μήνες τα επίπεδα της γλυκόζης και μπορεί να αναφέρει το ασφαλέστερο χρόνο για σύλληψη. Η συγκεκριμένη εξέταση μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης για να παρακολουθούμε πόσο καλά ελέγχεται ο διαβήτης.

Για τον έλεγχο του διαβήτη τύπου 2 δεν έχουν εγκριθεί φάρμακα που μπορούν οι διαβητικές γυναίκες να πάρουν από το στόμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Για το λόγο αυτό, οι γυναίκες που χρησιμοποιούν αυτά τα φάρμακα θα πρέπει να μεταβούν στην ινσουλίνη πριν από τη σύλληψη και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Οι περισσότερες έγκυες γυναίκες ελέγχονται για διαβήτη κύησης, σε κάποιο στάδιο μεταξύ της 24ης και 28ης εβδομάδας της εγκυμοσύνης. Εκείνες που αναπτύσσουν διαβήτη συνήθως ανακαλύπτουν ότι τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα τους επιστρέφουν στο φυσιολογικό μετά τη γέννηση του μωρού.

Η μέτρια άσκηση πιστεύεται ότι βοηθά τα κύτταρα να κάνουν καλύτερη χρήση της διαθέσιμης ινσουλίνης και συνιστάται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, διότι οι απαιτήσεις σε ινσουλίνη μπορεί να διαφέρουν σημαντικά από εκείνες που απαιτούνται πριν από τη σύλληψη. Τα ούρα μπορεί να ελεγχθούν για κετόνες, η παρουσία των οποίων μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι ο διαβήτης δεν ελέγχεται επαρκώς.

Για την ασφάλεια τόσο της μητέρας όσο και του μωρού, είναι σημαντικό να λαμβάνονται  όλες οι προφυλάξεις  όταν η μητέρα πάσχει ή διαγνωστεί με διαβήτη κατά την κύηση. Διαφορετικά μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικά προβλήματα. 

Πηγή: www.iatronet.gr

Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012


Μη κάνετε αρνητικά σχόλια για τον χαρακτήρα του!



Τα παιδιά επηρεάζονται από τη θετική ή την αρνητική γνώμη των άλλων για εκεινα και, τελικά, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υιοθετήσουν συμπεριφορές, τις οποιες οι άλλοι καταλογίζουν σε αυτά! 

Με πολύ απλά λόγια, αν ένα παιδί, έχει συνηθίσει να ακούει από το στόμα του γονιού του, ότι είναι «ανεύθυνο», «χαζό» ή «κακό παιδί», μπορεί τελικά να γίνει ακριβώς αυτο, για να επιβεβαιωσει αυτό που το αγαπημένο του πρόσωπο τού προσάπτει! Το σύνδρομο αυτό λέγεται, «σύνδρομο της αυτοεκπληρούμενης προφητείας» και δεν απαντάται μόνο στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες. 

Μάλιστα, πρόσφατα πραγματοποιηθηκε έρευνα στις Ηνωμενες Πολιτειες με ένα δείγμα παιδιών, τα οποια έδωσαν «χαρτάκι» στο δάσκαλο με τους -υποτιθεμενους- καλούς μαθητές. Στο τέλος του τριμήνου, πραγματικα, οι «καλοί» είχαν γίνει όντως καλοί σε σύγκριση με τους υπόλοιπους και πάντα σύμφωνα με όσα είχαν πει οι συμμαθητές τους γι’ αυτούς! 

Να σημειωθεί, κι αυτό έχει μεγάλη σημασία και για εμάς τους μεγάλους, ότι έχει διαπιστωθεί ότι το ίδιο ισχύει και στις εταιρίες σχετικά με την άποψη, που έχουν οι διευθυντές για κάποιους υπαλλήλους!
Οι υπάλληλοι, που ήξεραν ότι θεωρούνται καλοί, διατήρησαν τις καλές τους επιδόσεις, οι υπάλληλοι που βρίσκονται υπό αίρεση, δεν αύξαναν τις δικές τους, ενώ οι υπάλληλοι που έμαθαν ότι περιμένουν περισσότερα από αυτούς, κατάφεραν να βελτιώσουν τη συνολική τους εικόνα. 

Σχετικά με τα παιδιά μας, που αυτό βασικά μας αφορά, πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα παιδιά στηρίζουν πολλά στη γνώμη που έχουν οι γονείς τους και οι παιδαγωγοί τους γι’ αυτά. 

Επομένως όταν ο μπαμπάς, η μαμά ή ή δασκάλα, τους υπενθυμίζουν ότι «δεν είναι καλοί μαθητές», «δεν διαβάζουν σωστά», «είναι ζηλιάρηδες», «είναι άτακτα» ή τους προσδίδουν οποιαδήποτε άλλον χαρακτηρισμό ή "ταμπέλα", τα παιδιά πείθονται ότι οι μεγαλύτεροι έχουν δίκιο και τελικά επιβεβαιώνουν τις δικές τους προβλέψεις!

Πηγή: www.mother.gr

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012


«Το παιχνίδι ως μέσο θεραπείας…»


της Τατιάνας Πολυζώτη
Ψυχολόγος (MSc Ειδικής Αγωγής).

 Παλαιότερες και πιο σύγχρονες ψυχολογικές προσεγγίσεις έχουν προτείνει ότι το παιχνίδι αποτελεί όχι μόνο μια διέξοδο χαράς και εκτόνωσης για το παιδί αλλά ταυτόχρονα, βοηθά το παιδί να γνωρίσει και να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του, να εξερευνήσει και να ανακαλύψει την προσωπική του ταυτότητα, να αναπτύξει τη φαντασία και δημιουργική σκέψη του αλλά και να λειτουργήσει ως «θεραπευτικό μέσο» από και προς το ίδιο το παιδί

 Το παιχνίδι ως θεραπευτικό μέσο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1920 από τους ψυχαναλυτές, όμως πλέον δεν συνδέεται αποκλειστικά με την ψυχαναλυτική προσέγγιση. Το θεραπευτικό παιχνίδι χρησιμοποιείται πια, για την καλλιέργεια κοινωνικών δεξιοτήτων, την ενίσχυση της ανάπτυξης σε παιδιά με ειδικές ανάγκες, τη βελτίωση των διαπροσωπικών σχέσεων του παιδιού (ιδιαίτερα με τους γονείς του) καθώς και την αλλαγή στάσεων και πτυχών της προσωπικότητας του παιδιού (όπως επιθετικότητα, διαφυλικές σχέσεις και μαθημένες συμπεριφορές του).

 Πολλές φορές μέσα από το παιχνίδι, το παιδί μπορεί να μας πει όσα δεν τολμά να μας εξομολογηθεί, όσα φοβάται, όσα το προβληματίζουν αλλά και να μας «αποκαλύψει» προηγούμενες εμπειρίες και βιώματά του. Αναβιώνοντας παλιές εμπειρίες ή ακόμα και τραυματικές εμπειρίες μέσα από το παιχνίδι, δίνεται στο παιδί η μοναδική ευκαιρία να «διορθώσει» όλα εκείνα που έκανε και είπε. Έχει δηλαδή ακόμα και μέσω της φαντασίας, την δυνατότητα να επαναπροσδιορίσει το ρόλο του στο συμβάν και να αποκτήσει μια αίσθηση ελέγχου πάνω σε αυτό που συνέβη. Το παιχνίδι - ρόλων είναι το πιο κατάλληλο μέσο για να κατανοήσει το παιδί τις συναισθηματικές καταστάσεις των άλλων, να βρεθεί στη θέση τους και να αποκτήσει ενσυναίσθηση.

 Ένα ακόμη μέσο που θα βοηθήσει το παιδί να «αλλάξει την ιστορία του» είναι τα παραμύθια αλλά και οι κοινωνικές ιστορίες. Μέσα από αυτές το παιδί έχει την ευκαιρία να διαμορφώσει την τροπή ή την έκβαση ενός γεγονότος, αυτή που θα επιθυμούσε και για τον εαυτό ή τους γύρω του. Η ζωγραφική, το κολάζ, οι μαριονέτες, ο πηλός κ.α. είναι επιπλέον μέσα, που θα βοηθήσουν το παιδί να αναπτύξει τις συναισθηματικές του δεξιότητες, τη φαντασία του, να καλλιεργήσει τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων και αυτοελέγχου.

 Η συμμετοχή του παιδιού σε ομαδικά παιχνίδια, το βοηθά να αποκτήσει δεξιότητες ομαδικότητας και συνεργασίας αλλά και στη δημιουργία στενών φιλικών σχέσεων, τόσο σημαντικών για την ψυχική και συναισθηματική του ισορροπία…

 Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και οι θεραπευτές θα πρέπει να ενθαρρύνουν την ενασχόληση του παιδιού με το δημιουργικό παιχνίδι, προκειμένου να προωθήσουν την γνωστική και κοινωνική ανάπτυξή του αλλά και ταυτόχρονα, τη συναισθηματική του ενδυνάμωση!


Πηγή: www.iatrognosi.gr

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012



Παραμύθια

 Πώς βοηθούν στη σωστή γλωσσική ανάπτυξη



«Μια φορά και έναν καιρό …»

Μια αγαπημένη φράση μικρών και μεγάλων. Μια φράση που στα παιδιά ανοίγει τους ορίζοντες της φαντασίας και τα κάνει να ταξιδέψουν σε μέρη μακρινά και άγνωστα ενώ στους μεγάλους φέρνει όμορφες και γλυκές αναμνήσεις!

Τι πιο όμορφο από ένα παραμύθι!

Συμβουλές για το πώς μπορεί να γίνει το παραμύθι μάθημα και να ζήσει αυτό καλά και εσείς καλύτερα!

-       Σε παιδιά μικρής ηλικίας 2- 5 ετών να διαλέγετε μεγάλα εικονογραφημένα παραμύθια. Μέσα από τις εικόνες εμπλουτίζετε το λεξιλόγιό του μαθαίνοντάς του καινούρια ρήματα και ουσιαστικά.

-       Βάλτε χρώμα στη φωνή σας και ενθουσιασμό στο διάβασμά σας για να κρατήσετε περισσότερο το ενδιαφέρον του παιδιού σας.

-       Ξεκινάτε εσείς τη φράση και παραλείψτε λέξεις κάνοντας παύση για να ολοκληρώσει το παιδί.

- Κάντε ερωτήσεις κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης για να σιγουρευτείτε ότι το παιδί σας παρακολουθεί και έχει καταλάβει την ιστορία για να μπορέσει να συνεχίσει.

- Ρωτήστε το ‘και μετά τι θα γίνει;’ για να ενισχύσετε τον τομέα της φαντασίας του.

- Ενσωματώστε και δικές σας ερωτήσεις τύπου: « Και τώρα τι θα κάνει;», « Που μπορεί να κρυφτεί;», « Τι είναι σωστό να κάνει;» για να ενισχύσετε την κριτική του ικανότητα και την εύρεση λύσης προβλημάτων.

- Βάλτε συναισθήματα, για το πώς νοιώθουν οι ήρωες, για να αρχίσει να κατανοεί τα συναισθήματα και τις καταστάσεις που τα προκαλούν.

- Βάλτε το να διηγηθεί το παραμύθι και στον μπαμπά για να ενισχύσετε την αφηγηματική του ικανότητα.

- Μπορείτε να βάλετε και στόχους γνωστικούς, όπως να του μάθετε τα χρώματα, τα μέρη του σώματος, τις έννοιες.

- Διαβάστε το παραμύθι πολλές φορές μέσα στο μήνα ώστε στο τέλος να είναι σε θέση να σας το διηγηθεί μόνο του με τη χρήση εικόνων.

Μέσα από τα παραμύθια μαθαίνονται πολλά, αλλά προσοχή, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρέπει να παραμένει πάντα παραμύθι …και όχι μάθημα!!!

Πηγή: www.childit.gr



10 τρόποι να συνδεθείτε με τα παιδιά σας


Κάποιες φορές είμαστε τόσο απασχολημένοι με τις δουλειές μας, με τους προσωπικούς μας στόχους, με το να αλλάξουμε τον κόσμο, που μένει πολύ λίγος χρόνος να περάσουμε με τα παιδιά μας.

Και όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, ο χρόνος που έχουμε μαζί τους είναι τόσο περιορισμένος, περνάει τόσο γρήγορα, που αν δεν προσέξουμε μπορεί να χάσουμε τελείως την παιδική τους ηλικία.

Βρες το χρόνο να συνδεθείς με τα παιδιά σου – αξίζει αυτή η επένδυση. Ένας από τους βασικότερους λόγους που παρατήσαμε τη ζωή στην Αθήνα οικογενειακώς και επιλέξαμε να τη συνεχίσουμε σε μια ήρεμη γωνιά της Ζακύνθου, ήταν για να έχουμε χρόνο ο ένας για τον άλλο. Για να μπορούμε να ζούμε αυτές τις όμορφες καθημερινές στιγμές.

Ακόμα και με ένα ή δυο παιδιά, υπάρχουν φορές που δυσκολεύεσαι να περάσεις λίγο χρόνο με το καθένα χωριστά μέσα στη μέρα ή και μέσα στη βδομάδα. Πόσο μάλλον αν έχεις περισσότερα παιδιά. Όμως για το κάθε παιδί είναι πολύ σημαντικό να αφιερώσεις λίγο χρόνο μόνο σε αυτό, να 'στε απλά οι δυο σας. Αν δουλεύουμε, οι αυξημένες ώρες δουλειάς μας γονατίζουν – τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα και παραμελούμε τα παιδιά. Αν δε δουλεύουμε, πιθανότατα περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί τους, αλλά πολλές φορές ξεχνιόμαστε με τις δουλειές, και πάλι αγνοούμε τη σημασία του να συνδεθούμε με το κάθε παιδί χωριστά.

Να κάποιοι τρόποι που μπορείς να συνδέεσαι μαζί τους καθημερινά:

Κλείσε ένα ραντεβού. Ναι, όσο κι αν σου φαίνεται χαζό να κλείσεις ένα ραντεβού με το παιδί σου, είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να αφιερώνεις χρόνο στο κάθε παιδί διαφορετικά.

Διάβασε τους. Διάβαζε τους κάθε μέρα αν γίνεται. Είναι ένας τρόπος να περνάτε το χρόνο σας ποιοτικά και ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορείς να κάνεις για να τα βοηθήσεις στη ζωή τους. Εξαιρετικά μαθήματα μπορούν να πάρουν από την αφήγηση του βιβλίου και από τις εξηγήσεις σου στα ερωτήματα τους.

Τρέξτε ένα στόχο παρέα. Βάλτε στόχο να διαβάσετε ένα χοντρουλό βιβλίο μαζί, μέσα σε ένα μήνα. Κάποιο που θα τραβήξει το ενδιαφέρον του παιδιού και θα περιμένει με τρελή χαρά την ώρα που θα καθίσετε να διαβάσετε μπόλικες σελίδες παρέα, για να πετύχετε και το στόχο που βάλατε μαζί. Θα έχει την ευκαιρία να μάθει πώς θέτεις και πετυχαίνεις ένα στόχο, κάνοντας μικρά βήματα κάθε μέρα. Ή να φτιάξετε ένα παζλ με πολλά μικρά κομμάτια. Ή να κάνετε γυμναστική μαζί, αν είναι και λίγο μεγαλύτερα: τρέξιμο, ποδήλατο, κολύμπι, βάζοντας στόχο να γυμνάζεστε μισή με μία ώρα κάθε μέρα, για παράδειγμα. Ένας τέλειος τρόπος να περάσετε χρόνο μαζί και να βάλει το παιδί την καθημερινή άσκηση στη ζωή του – κι εσείς το ίδιο.

Μίλα μαζί τους μετά τη δουλειά. Όταν γυρίζεις από τη δουλειά στο σπίτι, αντί να καθίσεις και να δεις τηλεόραση, ή να πάρεις έναν υπνάκο, ή να βρεις κάποιον άλλο τρόπο να περάσεις την ώρα σου μετά από μια μεγάλη μέρα στη δουλειά... κάνε το μεγάλο βήμα και δοκίμασε να καθίσεις κάτω με τα παιδιά σου και να μιλήσετε για το πώς ήταν η μέρα τους.

Παίξε μαζί τους. Μη φοβάσαι να γίνεις κι εσύ μαζί τους παιδί. Δείτε καρτούν, παίξτε επιτραπέζια παιχνίδια, παίξτε μαξιλαροπόλεμο, φτιάξτε ένα οχυρό, παίξτε σούπερμαν, σπάιντερμαν, θάντερκατς ή όποιον σούπερ ήρωα αγαπάτε. Παίξε στο επίπεδο των παιδιών – μην περιμένεις να παίξουν εκείνα στο δικό σου επίπεδο.

Μίλα τους στο αυτοκίνητο. Μερικές φορές η μόνη ώρα που μπορεί να έχετε οι δυο σας, είναι όταν το πηγαίνεις αγγλικά, βόλευ, ωδείο, καράτε, χορό ή ότι άλλο κάνει και έχεις αναλάβει τα πήγαινε έλα του. Εκμεταλλεύσου αυτό το χρόνο που είστε μόνοι σας στο αυτοκίνητο. Μπορεί μια απλή κουβεντούλα να εξελιχθεί σε πολύ ωραία συζήτηση, και να μπείτε πιο βαθιά σε ένα θέμα.

Παίξτε "Τα πάνω-κάτω της ημέρας". Ένα πολύ ωραίο που έγραφε ο Leo Babauta ότι κάνει με την οικογένεια του στο βραδινό φαγητό. Όπως είστε όλοι μαζεμένοι στο τραπέζι και τρώτε, αρχίζει ένας ένας με τη σειρά να λέει ποια ήταν τα πάνω της ημέρας του, και ποια τα κάτω. Ένα ή δυο ή ακόμα και τρία από το καθένα είναι μια χαρά. Και όλοι προσέχουν τι λέει αυτός που έχει το λόγο. Φαίνεται πολύ διασκεδαστικό, και πολύ ωραίος τρόπος για να συνδεθείτε μεταξύ σας.

Σχεδιάστε τη Μέρα της Οικογένειας. Η Κυριακή είναι ίσως η τέλεια μέρα γι' αυτό, ή το Σάββατο, αλλά μπορεί με το δικό σας πρόγραμμα να λειτουργεί καλύτερα οποιαδήποτε άλλη μέρα. Χωρίς δουλειά, χωρίς (πολλές) δουλειές στο σπίτι, χωρίς να τρέχετε σε πάρτυ και εκδηλώσεις (τουλάχιστον όχι συνέχεια). Σχεδιάστε πώς θα περάσετε τη μέρα σας, κάνοντας διασκεδαστικά πράγματα μαζί με τα παιδιά. Μια μέρα αφιερωμένη στους πιο αγαπημένους σου ανθρώπους, και κανέναν άλλο.

Κάντε ένα Οικογενειακό Meeting τη βδομάδα. Την προηγούμενη μέρα από τη Μέρα της Οικογένειας, ή το ίδιο πρωί, κάντε μια οικογενειακή συνάντηση. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ. Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να μιλήσετε με τα παιδιά για οτιδήποτε, να διασκεδάσετε, και να τα συμπεριλάβετε στη διαδικασία αποφάσεων.

Απλά ζουζουνιστείτε. Κάθε τόσο, απλά τράβηξε τα πάνω σου και σφίξε τα στην αγκαλιά σου, ζούληξε τα, άλλοτε τρυφερά κι άλλοτε με γέλια κακαριστά σαν τα δικά τους. Αυτού του είδους η σωματική επαφή είναι πολύ σημαντική – και θα έρθει η μέρα που δε θα θέλουν να ζουζουνιστούν άλλο μαζί σου. Αξιοποίησε το όσο είναι καιρός.

Πηγή: www.childit.gr


Δραστηριοτητα 2.5+
"Βιδώνω το καπάκι" για λεπτή κινητικότητα

 caps


Η εξάσκηση στην επιδεξιότητα των λεπτών κινήσεων των άνω άκρων καθώς και στον συντονισμό χεριού και ματιού αποτελεί βασικός άξονας παιχνιδιών στη προσχολική ηλικία. Έχει τονιστεί αρκετές φορές ότι η γραφή σαν δεξιότητα έρχεται σαν αποτέλεσμα άλλων βασικών ικανοτήτων οι οποίες είναι οι προϋποθέσεις για αυτή την τόσο σημαντική κατάκτηση.



Μια εξαιρετική άσκηση οπτικοκινητικού συντονισμού, συγκέντρωσης και λεπτής κινητικότητας εμφανίζεται στο βίντεο και πρόκειται για ένα πάρα πολύ απλό παιχνίδι. Το παιχνίδι "Βιδώνω το καπάκι"! μπορεί να γίνει με απλά υλικά που βρίσκουμε στο σπίτι και απασχολεί το παιδί ιδιαίτερα παιδαγωγικά.

Υλικά: αρκετά βαζάκια με καπάκια (διαφόρων μεγεθών), δυο κουτιά ή μπολ

Οδηγίες: Όπως και στο βίντεο αρχικά τοποθετούμε τα καπάκια και τα βάζα μπροστά στο παιδί. Προτρέπουμε να αρχίσει να δοκιμάζει να βιδώνει το σωστό καπάκι στο σωστό βαζάκι. Η όλη διαδικασία χρειάζεται συγκέντρωση και θα είναι επιτυχημένη μετά απο δοκιμές και "λάθη" τα οποία είναι απαραίτητα στοιχεία του παιχνιδιού. Αφού τελειώσει και έχει βιδώσει όλα τα βάζα τότε ξεκινά να ξεβιδώνει και να διαχωρίζει τα καπάκια απο τα βάζα σε διαφορετικά κουτιά.

Βασικά tips: Η αυτοδιόρθωση του παιδιού είναι πολύ σημαντική. Επεμβαίνετε μόνο αν ξεφύγει κάτι απο την αντίληψη του υποδεικνύοντας διακριτικά το λάθος του για να το διορθώσει. Η διαδικασία είναι χρήσιμο να ολοκληρωθεί όλη.

Τα κύρια οφέλη είναι:
λεπτή κινητικότητα και οπτικοκινητικός συντονισμός (βίδωμα-ξεβίδωμα)
συγκέντρωση
αυτοδιόρθωση
αντιστοίχηση ένα προς ένα (ένα καπάκι για ένα βαζάκι),
αντίληψη μεγέθους
κατηγοριοποίηση (καπάκια σε ξεχωριστό χώρο απο τα βαζάκια).

Απευθύνεται: Σε όλα τα παιδιά προσχολικής ηλικίας απο 2,5 ετών. Σε παιδιά με ανωριμότητα και ανάγκη για ενίσχυση των δεξιοτήτων που εξασκεί το παιχνίδι πχ. λεπτή κινητικότητα, συγκέντρωση.

Πηγή: www.childit.gr




Πιάνω με την τσιμπίδα - Παιχνίδι λεπτής κινητικότητας




Δραστηριότητα :  το παιδί  πρέπει  να  παίρνει  μ ε την  τσιμπίδα  ένα  κομμάτι  αφρολέξ  και  να  το τοποθετεί σε ένα κουτάκι από την παγοθήκη. Καλό είναι να έχουμε βάλει αρχικά  όλα  τα  υλικά  του παιχνιδιού σε ένα μεγάλο καλάθι , γιατί βοηθάει περισσότερο στην οργάνωση, την συγκέντρωση και την  οριοθέτηση, παρά  να είναι όλα  σκόρπια στην  επιφάνεια εργασίας.  Η θέση των δαχτύλων στην τσιμπίδα  πρέπει  να είναι  : ο αντίχειρας στην μία πλευρά, δείκτης και μέσος στην άλλη πλευρά, ενώ παράμεσος και μικρός να είναι κλειστά.


Υλικά :
Ένα μεγάλο κουτί
Θήκη για παγάκια
Τσιμπίδα
Μικρά πολύχρωμα κομμάτια από αφρολέξ ή εναλλακτικά κομμένα καλαμάκια

Απευθύνεται : σε παιδιά άνω των 2 ετών


Στόχοι :
Βελτίωση λεπτής κινητικότητας
Βελτίωση τριποδικής λαβής
Βελτίωση οπτικοκινητικού συντονισμού
Ενδυνάμωση μυών δακτύλων
Βελτίωση συγκέντρωσης προσοχής.



ΣΟΦΙΑ Μ. ΚΟΥΛΟΥΡΗ
ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ S.I.



Πηγή: http://anaptixipaidiou.blogspot.gr

Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012


Όταν μιλάω στο παιδί μου δεν με ακούει!!! 25 απλές συμβουλές 


Ένα σημαντικό κομμάτι της διαπαιδαγώγησης αφορά στο να μάθουμε πώς να επικοινωνούμε με τα παιδιά μας. Ορισμένοι τρόποι ώστε να επικοινωνήσετε αποτελεσματικότερα με τα παιδιά σας:

1. Επικοινωνήστε πριν δώσετε κατευθύνσεις
Προτού να δώσετε στο παιδί σας κατευθύνσεις, κοιτάξτε το στα μάτια ώστε να του τραβήξετε την προσοχή. Διδάξτε το πώς να εστιάζει την προσοχή του, λέγοντάς του πως χρειάζεται να σας παρακολουθεί με τα μάτια του, ή τα αυτιά του. Κάντε κι εσείς το ίδιο όταν παρακολουθείτε το παιδί σας, με τρόπο που να δηλώνει ότι επιθυμείτε να επικοινωνήσετε μαζί του και όχι να το ελέγξετε.

2. Απευθυνθείτε στο παιδί με το όνομά του
Ξεκινήστε το διάλογο λέγοντας το όνομά του, «Βασίλη, θα μπορούσες να…»

3. Παραμείνετε σύντομοι
Οι μεγάλες συζητήσεις γύρω από ένα μόνο θέμα δημιουργούν στα παιδιά την αίσθηση ότι δεν είστε απόλυτα σίγουροι γι’ αυτό που θέλετε να πείτε. Τα παιδιά πιστεύουν πως αν μπορούν να σας κάνουν να διαπραγματεύεστε τόση ώρα, μπορούν σας κάνει να αλλάξετε και γνώμη.

4. Παραμείνετε απλοί
Χρησιμοποιείστε μικρές προτάσεις με απλό λεξιλόγιο. Ακούστε πώς τα παιδιά επικοινωνούν μεταξύ τους και κρατείστε σημειώσεις. Όταν το παιδί σας σας κοιτάζει με απλανές, αδιάφορο βλέμμα, έχετε πάψει να είστε κατανοητοί.

5. Ζητείστε από το παιδί σας να σας επαναλάβει αυτό που του είπατε
Αν δε μπορεί, τότε αυτό ήταν πολύ και περίπλοκο.

6. Κάντε μια προσφορά που το παιδί σας δε μπορεί να αρνηθεί
Μπορείτε να συζητήσετε με ένα δίχρονο ή τρίχρονο παιδί, προκειμένου να αποφύγετε έντονες αντιπαραθέσεις. «Ντύσου ώστε να μπορείς να πας έξω να παίξεις». Πείτε ένα λόγο γι’ αυτό που του ζητάτε να κάνει, έτσι ώστε να είναι δύσκολο να σας το αρνηθεί.

7. Να είστε θετικοί
Αντί να πείτε «μην τρέχεις» , δοκιμάστε «μέσα στο σπίτι περπατάμε, έξω μπορούμε να τρέξουμε».

8. Ξεκινήστε την επικοινωνία με το «Θέλω…»
Αντί για «Κάτσε κάτω», πείτε «Θέλω να καθίσεις κάτω». Αντί για «Άφησε τον Κώστα να παίξει», πείτε «Θέλω να αφήσεις τον Κώστα να παίξει τώρα». Αυτός ο τρόπος λειτουργεί καλά με τα παιδιά που τους αρέσει όταν τους ζητάμε κάτι, αλλά δεν θέλουν να τους δίνουμε εντολές. Λέγοντας «Θέλω…» δείχνετε ότι έχετε διάθεση να είστε συγκαταβατικοί και όχι να δώσετε εντολές.

9. «Όταν…τότε…»
«Όταν πλύνεις τα δόντια σου, τότε θα πούμε ξανά την ιστορία» «Όταν τελειώσεις τη δουλειά σου, τότε μπορείς να δεις τηλεόραση». Το «όταν», το οποίο συνεπάγεται ότι αναμένεται υπακοή, λειτουργεί καλύτερα από το «αν».

10. Πράξτε προτού μιλήσετε
Αντί να ουρλιάζετε, «Κλείσε την τηλεόραση, είναι ώρα για φαγητό», περπατήστε στο δωμάτιο όπου το παιδί σας βλέπει τηλεόραση, καθίστε δίπλα του και παρακολουθείστε μαζί του αυτό που τον ενδιαφέρει. Κατά τη διάρκεια του διαφημιστικού διαλείμματος, κλείστε την τηλεόραση μαζί με το παιδί σας.

11. Δώστε επιλογές
«Τι θέλεις πρώτα, να φορέσεις τις πυζάμες σου ή να πλύνεις τα δόντια σου;» «Το κόκκινο ή το μπλε πουκάμισο;»

12. Απευθυνθείτε στο παιδί σας ανάλογα με την αναπτυξιακή του ηλικία
Όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο σύντομες και απλές πρέπει να είναι οι κατευθύνσεις που του δίνετε. Αναλογιστείτε το επίπεδο κατανόησης του παιδιού σας. Για παράδειγμα, ένα κοινό λάθος που κάνουν οι γονείς είναι όταν ρωτάνε το τρίχρονο παιδί τους, «Γιατί το έκανες αυτό;». Οι περισσότεροι ενήλικες δεν μπορούν να δώσουν μια τέτοια απάντηση για τη συμπεριφορά τους. Αντ’ αυτού δοκιμάστε, «Ας μιλήσουμε για αυτό που έκανες».


13. Υιοθετείστε κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους επικοινωνίας
Ακόμα και ένα δίχρονο παιδί μπορεί να μάθει το «Παρακαλώ». Ενθαρρύνετε το παιδί σας να μιλά με ευγενικό τρόπο πάντοτε, κι όχι κατά περίσταση. Μιλήστε στο παιδί σας έτσι όπως θα επιθυμούσατε να μιλήσει αυτό σε εσάς.

14. Μιλήστε με τρόπο που δεν επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογία του
Οι απειλές και οι τιμωρίες κάνουν τα παιδιά να αμύνονται και να καθηλώνονται. Αποφύγετε να κάνετε ερωτήσεις που είναι κατευθυντικές για το παιδί, ιδιαίτερα όταν εκ των προτέρων γνωρίζετε ότι είναι πιθανό το παιδί να απαντήσει αρνητικά σε αυτές. Αντί «Θα μαζέψεις το παλτό σου;», απλά πείτε, «Μάζεψε το παλτό σου, παρακαλώ», εφόσον αυτό θέλετε να του πείτε να κάνει.

15. Γράψτε αυτό που θέλετε να πείτε
Τα σημειώματα όπου αναγράφονται όλες οι υποχρεώσεις του παιδιού λειτουργούν καλά και οργανώνουν τα παιδιά, ιδιαίτερα τους προεφήβους όπου συχνά τους μιλάνε για τις υποχρεώσεις τους. Χωρίς να πείτε ούτε λέξη θα έχετε επικοινωνήσει όλα όσα θέλετε να πείτε. Μιλήστε με μολύβι και χαρτί. Αφήστε σημειώματα όλο χιούμορ στο παιδί σας. Καθίστε και παρακολουθείστε να πραγματοποιούνται.

16. Βοηθήστε το παιδί σας να ρίξει τους τόνους όταν μιλάει μαζί σας
Όσο πιο δυνατά μιλάει το παιδί σας, τόσο πιο χαμηλόφωνα ανταποκριθείτε. Αφήστε το παιδί σας να σας μιλήσει, ακούστε το και κάντε περιστασιακά κάποια σχόλια «Καταλαβαίνω», «Πώς μπορώ να σε βοηθήσω σε αυτό». Κάποιες φορές ένας καλός ακροατής μπορεί να βοηθήσει να μειωθούν οι εντάσεις. Αν υποκύψετε και παρασυρθείτε από την ένταση του παιδιού σας, θα έχετε δύο εντάσεις να χειριστείτε, τη δική του και τη δική σας.

17. Ηρεμείστε το παιδί σας
Προτού να δώσετε τις οδηγίες σας στο παιδί σας, βεβαιωθείτε ότι αυτό νιώθει ήρεμο συναισθηματικά, διαφορετικά θα χάσετε τον χρόνο σας. Τίποτα δε θα μπορέσει να λειτουργήσει αν το παιδί σας δεν είναι ισορροπημένο συναισθηματικά.

18. Ξαναπείτε το μήνυμά σας
Στα νήπια χρειάζεται να επαναλάβουμε πολλές φορές αυτό που θέλουμε να τους πούμε. Παιδιά μικρότερα των δύο ετών δύσκολα εσωτερικοποιούν τα λεγόμενά σας. Στην ηλικία των τριών χρονών τα παιδιά αρχίζουν να κατανοούν αυτά που τους εξηγείτε, και τότε βλέπετε να γίνονται πραγματικότητα αυτά που τα έχετε μάθει. Όσο μεγαλώνει το παιδί θα μειώνονται και οι συχνές επαναλήψεις των λεγόμενών σας.

19. Δώστε την ευκαιρία στο παιδί σας να σκεφτεί
Αντί να πείτε «Μην αφήνεις τα πράγματά σου να στοιβάζονται», δοκιμάστε «Αντώνη, σκέψου πού θέλεις να τακτοποιήσεις τη στολή του ποδοσφαίρου». Αφήστε το παιδί σας να σκεφτεί και να πάρει πρωτοβουλίες για τις υποχρεώσεις που τον αφορούν, έτσι ώστε να μάθει να ενεργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο.

20. Επαναλάβετε τις οδηγίες σαν ποίημα
«Αν χτυπήσεις, θα καθίσεις». Ζητείστε από το παιδί σας να το επαναλάβει σαν ποίημα! Θα το θυμάται ευκολότερα.

21. Δώστε αρεστές εναλλακτικές
«Δεν μπορείς να πας μόνος σου στο πάρκο, αλλά μπορείς να παίξεις στην αυλή».

22. Δώστε περισσότερες πληροφορίες
«Φεύγουμε σε λίγο. Χαιρέτησε τα κορίτσια και τα παιχνίδια».

23. Ανοίξτε ένα κλειστό παιδί
Τα λόγια μας πολλές φορές μπορούν να ανοίξουν ένα κλειστό μυαλουδάκι και στοματάκι. Σταθείτε στα σημεία εκείνα που γνωρίζετε ότι ενθουσιάζουν το παιδί σας. Κάντε του ερωτήσεις που ξέρετε ότι απαιτούν περισσότερο από ένα ναι ή ένα όχι. Αντί για «Πέρασες καλά στο σχολείο σήμερα;», δοκιμάστε «Ποιο ήταν το αστείο αστείο που κάνατε σήμερα στο σχολείο;».

24. Δοκιμάστε «Όταν…νιώθω…επειδή…»
«Όταν τρέχεις μακριά από τη μαμά στο μαγαζί νιώθω στενοχωρημένη επειδή μπορεί να χαθείς».

25. Κλείστε τη συζήτηση
Αν συζητώντας έχει ολοκληρωθεί ένα θέμα πείτε το. «Δεν αλλάζω γνώμη γι’ αυτό, λυπάμαι». Θα γλιτώσετε προστριβές και κλάματα και για τους δυο σας. Διατηρείστε επίσημο ύφος και τόνο στη φωνή σας όταν το λέτε στο παιδί σας.


Πηγή: www.ikidcenters.com



"Το τεστ των παραμυθιών" Τι προβλέπει;


Το Fairy Tale Test είναι ένα προβολικό τεστ για παιδιά, ηλικίας από 6 έως 12 ετών. Αναπτύχθηκε ως μέρος της διδακτορικής διατριβής της δημιουργού του, Καρίνας Κουλάκογλου, στο Πανεπιστήμιο του Exeter στη Μ. Βρετανία και το θεωρητικό του υπόβαθρο συνίσταται στη σχέση παραμυθιών και ασυνείδητων διαδικασιών όπως αυτή έχει διαπιστωθεί και διερευνηθεί από πλειάδα μελετητών, κυρίως ψυχαναλυτικής προσέγγισης. Το Fairy Tale Test έχει μεταφρασθεί και σταθμιστεί σε διάφορες χώρες ενώ εκδίδεται και κυκλοφορεί ήδη στα γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά, ουγγρικά, σλοβένικα, πολωνικά, ρώσικα και ελληνικά ενώ μεταφράζεται στα κινέζικα και τα τούρκικα.

Το τεστ αποτελείται από 21 κάρτες (7 σετ καρτών), που παρουσιάζονται στο παιδί ανά σετ των τριών, ένα εγχειρίδιο, και 25 πρωτόκολλα όπου αναγράφονται οι γενικές ερωτήσεις που τίθενται στο παιδί και καταγράφονται οι απαντήσεις του. Οι χαρακτήρες που απεικονίζονται στις κάρτες ανήκουν σε ένα ή περισσότερα παραμύθια («Η Κοκκινοσκουφίτσα», «Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι», «Ο Τζακ και η φασολιά» κ.ά.). Καθώς στα παραμύθια, οι σκέψεις και τα συναισθήματα των διαφόρων χαρακτήρων συνήθως δεν προσδιορίζονται ξεκάθαρα, τα παιδιά έχουν την ευκαιρία, μέσω της ταύτισης, να προβάλλουν τις δικές τους σκέψεις, συναισθήματα ή συγκρούσεις. Το υλικό που προκύπτει αξιολογείται βάσει 30 παραμέτρων  προσωπικότητας αποκομίζοντας έτσι μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα της ψυχοσύνθεσης του παιδιού.

Το τεστ μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά: (1) για την αξιολόγηση της προσωπικότητας σε πλαίσια ερευνητικά (πληθυσμιακές μελέτες/ διαπολιτισμικές μελέτες/ διαχρονικές μελέτες όπου παρακολουθείται η εξελικτική διαφοροποίηση του παιδιού ή η επίδραση ψυχοπιεστικών παραγόντων στον ψυχισμό του πχ η εμπειρία του σχολείου, το άγχος αποχωρισμού από τους γονείς, το διαζύγιο, η γέννηση ενός αδελφού, η ασθένεια ή ο θάνατος, κ.ά), (2) για τη διαγνωστική εκτίμηση κλινικών περιστατικών (π.χ. άγχος, φοβίες, κατάθλιψη, διαταραχές συμπεριφοράς) και (3) για την αξιολόγηση της έκβασης μιας ψυχοθεραπευτικής προσπάθειας.
Τα πλεονεκτήματά του σε σχέση με άλλα τεστ που κυκλοφορούν είναι τα εξής:

Η στάθμισή του σε μεγάλο δείγμα (περί τα 1000 παιδιά) του ελληνικού πληθυσμού δύο φορές (1990 – 2003) καθώς και η στάθμισή του σε κάθε χώρα όπου έχει μεταφρασθεί και, κατ’ επέκταση, σε διαφορετικά πολιτισμικά δεδομένα
Ο μεγάλος αριθμός μεταβλητών-παραμέτρων προσωπικότητας και η πληθώρα επεξηγηματικών παραδειγμάτων και σαφών οδηγιών για τη χορήγηση και την αξιολόγηση του υλικού
Οι ικανοποιητικές ψυχομετρικές ιδιότητές του (εγκυρότητα και αξιοπιστία)
Η ποσοτική και ποιοτική ερμηνεία των αποτελεσμάτων
Η δομή του (3 διαφορετικές απεικονίσεις του ήρωα ανά σετ) που δίνει  στο παιδί τη δυνατότητα να σκεφτεί περαιτέρω ή να αναιρέσει τα λεγόμενά του επιτρέποντας στον εξεταστή να παρατηρήσει την ανάδειξη μηχανισμών άμυνας.

Πηγή : www.ygeianews.gr


Γιατί τα παιδιά γίνονται επιθετικά;


Η επιθετικότητα είναι η πιο κοινή συναισθηματική αντίδραση της παιδικής ηλικίας. Έχει ως κύριο γνώρισμά της τη σκόπιμη εχθρική διάθεση και αποσκοπεί στο να προκαλέσει πόνο, ζημιά και άγχος στους άλλους.
Ήδη το μωρό από τον 6ο μήνα της ζωής του αρχίζει να αντιδρά με θυμό που τον εκφράζει με κλάματα και ξεφωνητά σε καταστάσεις που του δημιουργούν δυσαρέσκεια. Στο τέλος του 1ου έτους εμφανίζει εκρήξεις οργής όπως το να κλαίει έντονα, να χτυπιέται στο πάτωμα, να κρατάει την αναπνοή του και να δαγκώνει τα δάχτυλά του. Στη νηπιακή ηλικία το παιδί αρχίζει να γίνεται επιθετικό αφού αντιλαμβάνεται  ότι μπορεί να στρέψει τις ενέργειές του εναντίον άλλων προσώπων και αντικειμένων, αυτών που εμποδίζουν την άμεση εκπλήρωση των επιθυμιών και των σχεδίων του. Τα μικρότερα παιδιά χρησιμοποιούν περισσότερο σωματική βία ( κλωτσιές, χτυπήματα, δαγκωματιές, καταστροφές αντικειμένων) ενώ τα παιδιά της σχολικής ηλικίας χρησιμοποιούν περισσότερο λεκτικά σχήματα όπως ύβρεις  και απειλές απέναντι στους συνομηλίκους τους.


Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις  για την αρχική αιτία της επιθετικότητας και τους παράγοντες που την προκαλούν. Οι βασικές απόψεις είναι:  

α) ότι η επιθετικότητα είναι μία ενδογενής αντίδραση του ατόμου που στηρίζεται σε βιολογικά  και γενετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα    

β) ότι η επιθετικότητα  εξαρτάται από διαπροσωπικούς και κοινωνικούς παράγοντες  

γ) ότι η επιθετικότητα είναι αποτέλεσμα ενίσχυσης και μίμησης επιθετικών προτύπων.

Οι κυριότερες αλλαγές που έχουν παρατηρηθεί στην επιθετικότητα με την πάροδο της ηλικίας είναι οι εξής:

•    στα παιδιά νηπιακής ηλικίας η επιθετικότητα είναι περισσότερο συντελεστικής μορφής, αποσκοπεί δηλαδή στη απόκτηση ή στη διατήρηση κάποιου αντικειμένου ή δικαιώματος. Στα μεγαλύτερα παιδιά σχολικής ηλικίας η επιθετικότητα είναι κυρίως εχθρικής μορφής και συνοδεύεται από εκδικητική διάθεση

•    η συχνότητα και η ένταση της επιθετικής συμπεριφοράς μειώνονται καθώς μεγαλώνει το παιδί. Η επιθετικότητα κορυφώνεται στο 2ο έτος της ηλικίας ενώ παρουσιάζεται σημαντική μείωση τα επόμενα χρόνια
•    τα αγόρια παρουσιάζουν περισσότερη επιθετικότητα από τα κορίτσια. Η διαφορά αυτή γίνεται μεγαλύτερη με την πάροδο της ηλικίας. Το γεγονός αυτό οφείλεται τόσο σε βιοχημικούς παράγοντες (ανδρογόνος ορμόνη ) όσο και σε κοινωνικούς παράγοντες (διαφορετικός τρόπος ανατροφής των δύο φύλων)
•    η ένταση της επιθετικής συμπεριφοράς στα αγόρια παραμένει με την πάροδο της ηλικίας συγκριτικώς σταθερή .Έτσι το αγόρι που στην προσχολική ηλικία έχει μεγάλο βαθμό επιθετικότητας θα συνεχίσει να είναι το ίδιο επιθετικό ως έφηβος αλλά και ως ενήλικας

Τα  βασικότερα αίτια που επηρεάζουν τα παιδιά και τους δημιουργούν μία πιο επιθετική συμπεριφορά είναι τα εξής:
α) συγκρούσεις που προκύπτουν μεταξύ γονέων και παιδιού για θέματα καθημερινής φροντίδας  (το παιδί αρνείται επίμονα να φάει, να πλυθεί, να κοιμηθεί)
β) συγκρούσεις που προκαλούνται από τις απαγορεύσεις  των γονέων προς το παιδί να εκτελέσει μία δραστηριότητα ή να σταματήσει κάποια ενέργεια
γ) συγκρούσεις που  είναι αποτέλεσμα δυσκολιών στις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ παιδιού και γονέων  όπως 1) το παιδί πιστεύει ότι δεν το προσέχουν οι γονείς του όσο αυτό θέλει 2) το παιδί νιώθει παραμελημένο με την άφιξη του καινούριου μωρού στην οικογένεια ή 3) το παιδί δυσκολεύεται να εκφράσει εύκολα τις επιθυμίες του
Επίσης οι πιο συνήθεις χρονικές περίοδοι  κατά τις οποίες «πυροδοτείται» η επιθετικότητα των παιδιών είναι:
α) κάποιες συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, κυρίως πριν το φαγητό αλλά και πριν τον ύπνο, προφανώς λόγω κόπωσης του παιδιού
β) περίοδοι αδιαθεσίας του παιδιού (κρυολογήματα, πυρετός)
γ)   συμμετοχή του παιδιού σε ποικίλες κοινωνικές δραστηριότητες           (επισκέπτες στο σπίτι ή γιορτές)

Συνήθως, οι γονείς που τα παιδιά τους έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουν επιθετικά είναι :                                                             

1) Όσοι χρησιμοποιούν αυστηρές τιμωρίες. Αυτό συμβαίνει γιατί η τιμωρία προκαλεί έντονη θυμική αναστάτωση στο παιδί με αποτέλεσμα να του προκαλείται μεγαλύτερη επιθυμία για επιθετική συμπεριφορά.
2) Όσοι είναι οι ίδιοι επιθετικοί γονείς αφού αποτελούν πρότυπο για μίμηση. Το παιδί εκδηλώνει περισσότερη επιθετικότητα μιμούμενο τις επιθετικές ενέργειες του γονέα.
3) Όσοι δείχνουν τεράστια ανοχή στην επιθετικότητα του παιδιού  με το να το αφήνουν τελείως ελεύθερο να εκδηλώνει τις επιθετικές του ενέργειες. Οι γονείς θα πρέπει  να  αποτρέπουν τη δημιουργία εκρηκτικών καταστάσεων και να προσπαθούν να καθησυχάσουν και να επαναφέρουν το παιδί τους γρήγορα στην τάξη και στην ηρεμία.

Πηγή: www.ygeianews.gr

Τέλος, πρέπει να τονίσουμε πως δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες για την αντιμετώπιση της επιθετικής συμπεριφοράς των παιδιών παρά μόνο κάποιες στρατηγικές οι οποίες πρέπει να είναι εξατομικευμένες, ευέλικτες και να εμπεριέχουν εφευρετικότητα και δημιουργική κατανόηση των βαθύτερων αιτιών που κάνουν το παιδί ευερέθιστο και επιθετικό.


Πως θα αποκτήσει το παιδί σας δημιουργική σκέψη;



Η δημιουργική σκέψη τα τελευταία χρόνια αποτελεί ένα συστηματικό αντικείμενο έρευνας στον χώρο της ψυχολογίας και της παιδαγωγικής. Η νοητική αυτή ικανότητα έχει σχέση με την εφευρετικότητα και την πρωτοτυπία της σκέψης, την λεγόμενη δηλαδή δημιουργικότητα του ατόμου. Η δημιουργική σκέψη στηρίζεται στην ικανότητα του ατόμου να χρησιμοποιεί ποικίλους τρόπους προσέγγισης ενός προβλήματος και να βρίσκει μεγάλο αριθμό ιδεών και λύσεων για κάθε πρόβλημα που το απασχολεί.

Κύρια χαρακτηριστικά των δημιουργικών ατόμων είναι τα εξής:

1) δείχνουν έντονη περιέργεια για τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους
2) έχουν πολλές και ποικίλες ερωτήσεις και απορίες
3) αντιλαμβάνονται περισσότερο τις λεπτομέρειες, τη δομή, την πορεία και τις συνέπειες των φαινομένων
4)  έχουν αισιόδοξη διάθεση και πιστεύουν πως μπορούν να φέρουν σε πέρας οτιδήποτε προσπαθήσουν να δημιουργήσουν
5) παράγουν έργα που έχουν πρωτοτυπία και εκφραστικότητα
6) βρίσκουν νέες ιδέες και λύσεις ακόμη και για κοινά προβλήματα
7) επινοούν και κατασκευάζουν νέα μηχανικά μέσα
8) προσαρμόζονται εύκολα στις νέες καταστάσεις
9) αναλύουν το κοινώς παραδεκτό και πολλές φορές το αμφισβητούν
10) δημιουργούν εντελώς απροσδόκητα  πράγματα και δείχνουν ενδιαφέρον για τις εικαστικές τέχνες

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που  δυσκολεύονται  να εκφράσουν τη δημιουργική τους διάθεση για τους εξής λόγους:

•έχουν υπερβολικό άγχος μήπως κάνουν κάποιο λάθος
•είναι προσκολλημένοι στο κοινώς παραδεκτό
•έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη μόνο στη λογική  και στη μία και μοναδική λύση
•φοβούνται την αποτυχία και επιδιώκουν μόνο το ασφαλές
•έχουν έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό τους ότι μπορούν να βρουν και άλλες εναλλακτικές λύσεις
•δείχνουν αδιαφορία και αρνητική στάση για την αντιμετώπιση των καταστάσεων γύρω τους
•φοβούνται μήπως φανούν ανόητοι και γίνουν αντικείμενο χλευασμού των άλλων      


Η δημιουργική σκέψη των παιδιών

Έρευνες για τη φύση και την ανάπτυξη της δημιουργικής σκέψης στα παιδιά έχουν  δείξει ότι κάποια παιδιά που έχουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης δεν είναι συγχρόνως και δημιουργικά. Στις ίδιες έρευνες έχει επίσης διαπιστωθεί ότι ορισμένα δημιουργικά παιδιά δεν έχουν ούτε υψηλό δείκτη νοημοσύνης ούτε την ικανότητα να αναλύουν και να συνθέτουν έννοιες με λογικό τρόπο ώστε να βρίσκουν μία μόνο λύση, κάτι που αποτελεί βασική γνωστική διεργασία των σχολικών μαθημάτων. Αυτά λοιπόν τα δημιουργικά παιδιά βρίσκονται σε μειονεκτική θέση στο σημερινό σχολείο, γιατί ενώ παρουσιάζουν πολλές δυνατότητες για πρωτοτυπία και εφευρετικότητα και θα μπορούσαν να γίνουν ιδιαίτερα χαρισματικά και παραγωγικά άτομα στην ενήλικη ζωή τους, λόγω της αναμενόμενης χαμηλής σχολικής επίδοσης βρίσκονται στο περιθώριο της σχολικής ζωής.

Επίσης, έχει παρατηρηθεί  ότι στην περίοδο περίπου της Δ΄ τάξης του δημοτικού τα παιδιά παρουσιάζουν μία γενικότερη πτώση στις δημιουργικές τους δεξιότητες και στην εφευρετικότητά τους. Η κάμψη αυτή πρέπει να αποδοθεί κυρίως στην διαδικασία της συμμόρφωσης των παιδιών προς συγκεκριμένους τρόπους συμπεριφοράς και σκέψης  που τους επιβάλλει το παραδοσιακό σχολείο, τρόποι που είναι μονοσήμαντοι, απλοί και στηρίζονται μόνο στην κοινή λογική.

Πάντως είναι ευρέως αποδεκτό  ότι η δημιουργική σκέψη αποτελεί μία σπουδαία νοητική ικανότητα η οποία με κατάλληλη άσκηση και αγωγή μπορεί να βελτιωθεί σε όλα τα παιδιά. Γι’ αυτό πρέπει να εφαρμόζονται ειδικά προγράμματα αγωγής της δημιουργικής σκέψης σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης που θα βοηθούν τα παιδιά να παράγουν πρωτότυπες και χρήσιμες ιδέες και να τις εφαρμόζουν στην πράξη τόσο στο σχολείο όσο και γενικότερα στην καθημερινή τους ζωή.


Πηγή: www.ygeianews.gr

Γιατί φοβούνται τον ύπνο τα παιδιά;



Ποιες είναι οι κυριότερες μορφές διαταραχών ύπνων

Το να πάει ένα παιδί στο δωμάτιό του για να κοιμηθεί είναι, πολλές φορές, ένα βαρετό και όχι τόσο καλοδεχούμενο γεγονός. Είναι μία μοναχική πράξη και για ένα αγχώδες παιδί, μπορεί να γίνει κάτι πολύ τρομαχτικό. Σκοτεινές σκιές, μεγάλες και απειλητικές μορφές, είναι δυνατόν να γίνουν αντικείμενο φόβου και παράλογων ανησυχιών για το παιδί.

Υπάρχουν διάφορες μορφές διαταραχών ύπνου. Οι κυριότερες από αυτές είναι: 1) Οι ελάσσονες διαταραχές του ύπνου (παραμιλητό, αϋπνία, υπνοβασία, πρόωρο ή συχνό ξύπνημα, ανήσυχος ύπνος), 2) οι νυχτερινοί εφιάλτες, 3) οι ενύπνιοι τρόμοι, 4) ο φόβος για το σκοτάδι.

Τα προβλήματα του ύπνου κατά κανόνα εμφανίζονται μετά από διάφορα αγχογόνα γεγονότα, όπως ο αποχωρισμός του παιδιού από τη μητέρα που μπήκε στο νοσοκομείο, η αλλαγή σχολείου, η διαμονή του παιδιού μακριά από τους γονείς του, η γέννηση ενός αδελφού. Στις περιπτώσεις αυτές, το άγχος που βιώνει το παιδί εκδηλώνεται με διαταραχές του ύπνου.

Οι ελάσσονες διαταραχές του ύπνου τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα τόσο της υπερδιέγερσης στην οποία βρίσκεται το παιδί μετά από μία έντονη και θορυβώδη μέρα όσο και λανθασμένων χειρισμών εκ μέρους των γονέων. Προσεκτική εξέταση τέτοιων καταστάσεων αποκαλύπτει συχνά μία επίμονη προσπάθεια του γονέα να επιβάλλει στο παιδί τις δικές του προτιμήσεις για το ωράριο του ύπνου, χωρίς καμία προσπάθεια να συνεκτιμήσει τις ιδιαίτερες ανάγκες και τους ρυθμούς του δικού του παιδιού. Χρειάζεται λοιπόν να ζητείται από το παιδί να μένει ήρεμο στο κρεβάτι και να του δίνεται ο χρόνος που το ίδιο έχει ανάγκη για να εγκλιματιστεί και να ανταποκριθεί θετικά στο καθημερινό πρόγραμμα της οικογένειας.

Οι νυχτερινοί εφιάλτες συνήθως εμφανίζονται σε παιδιά που είχαν κάποιες εμπειρίες αποχωρισμού. Πάντως τα ενοχλητικά όνειρα επηρεάζουν το ένα τρίτο περίπου των παιδιών του δημοτικού σχολείου. Τα αγόρια σε σύγκριση με τα κορίτσια αυτής της ηλικίας βλέπουν περισσότερα τρομακτικά όνειρα που αφορούν κυρίως ληστές και διαρρήκτες. Η εικόνα του γέρου ή της γριάς είναι ο μεγαλύτερος τρόμος στα όνειρα τόσο των αγοριών όσο και των κοριτσιών. Τα ζώα είναι επίσης μια κοινή αιτία φόβου στα όνειρα των παιδιών. Γενικότερα, πάντως, έχει παρατηρηθεί ότι οι νυχτερινοί εφιάλτες μειώνονται καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν.

Ο ενύπνιος τρόμος δεν σχετίζεται με άλλες διαταραχές του ύπνου παρότι έχει παρόμοιο με αυτές ιστορικό άγχους, ανασφάλειας και τραυματικών εμπειριών. Ο ενύπνιος τρόμος έχει την εξής μορφή: το παιδί σε κάποια προχωρημένη ώρα τη νύχτα παίρνει μία παράξενη στάση κουλουριασμένο από το φόβο του ή πετιέται επάνω γεμάτο αγωνία ξεφωνίζοντας και καρφώνοντας τα μάτια του ανοιχτά σε κάτι μπροστά του, με το φόβο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Δεν έχει ξυπνήσει τελείως, δεν αναγνωρίζει κανέναν και δεν ξέρει πού βρίσκεται. Το πρωί δε θυμάται τι συνέβη τη νύχτα.

Καθώς το άγχος φαίνεται να είναι κοινός παράγοντας στις περισσότερες περιπτώσεις διαταραχών του ύπνου και νυχτερινού εφιάλτη, ο γονέας πρέπει να φροντίσει όχι μόνο να καθησυχάσει το παιδί την ώρα που βλέπει το άσχημο όνειρο, αλλά κυρίως να το ανακουφίσει από τις εσωτερικές εντάσεις που γενικότερα εκείνο νιώθει. Αυτό που περισσότερο χρειάζεται είναι η παρατήρηση των ανησυχιών και των προβλημάτων που απασχολούν το παιδί στο σπίτι, στο σχολείο, στη σχέση του με τους ενηλίκους και τους συνομηλίκους του. Επίσης αν το περιεχόμενο των ονείρων είναι επαναλαμβανόμενο, αποτελεί σημαντική ένδειξη για την πηγή των φόβων του παιδιού. Αν όμως τα παιδιά υποφέρουν από σοβαρές και επίμονες διαταραχές του ύπνου πιθανότατα να αντιμετωπίζουν και άλλες ψυχολογικές δυσκολίες γι’ αυτό απαιτείται η βοήθεια του ειδικού.

Επίσης τα παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, γεγονός που επιπλέον δημιουργεί προβλήματα στον βραδινό ύπνο. Τις περισσότερες φορές διαπιστώνεται ότι οι γονείς χωρίς να το καταλαβαίνουν είναι αυτοί που έχουν αναπτύξει το φόβο αυτό στα παιδιά. Το να μείνει κάποιο νεογέννητο μόνο του στο σκοτεινό δωμάτιο δεν αποτελεί για αυτό δυσάρεστη εμπειρία. Όταν όμως θα αισθανθεί τρομαγμένο από κάποιο όνειρο ή θα πεινάσει, τότε θα κλάψει.

Η μητέρα του, που θα το ακούσει, θα μπει στο δωμάτιό του, θα ανάψει το φως και θα αρχίσει να το παρηγορεί. Αυτή είναι μια κύρια περίπτωση κλασικής συνεξάρτησης όπου το σκοτάδι συνδέεται με τη δυσάρεστη κατάσταση (πείνα, εφιάλτης) και το φως με τη θετική ενίσχυση (στοργική μητέρα).

Πολλές φορές δε, παρατηρείται ένα παιδί να έχει μάθει να φοβάται το σκοτάδι από τρομαχτικές ιστορίες που του έχουν πει για φαντάσματα και ληστές. Σε αυτές τις περιπτώσεις η τιμωρία είναι εντελώς απρόσφορη. Δεν είναι δυνατόν με απειλές και τιμωρίες να εξαφανιστούν οι φόβοι του παιδιού. Μία αποτελεσματική προσέγγιση είναι να παραδεχτούμε πως είναι εντελώς φυσικό το παιδί να φοβάται το σκοτάδι ως κάτι άγνωστο και μυστηριώδες και να προσπαθήσουμε να τροποποιήσουμε την συμπεριφορά του χρησιμοποιώντας τεχνικές θετικής ενίσχυσης. Μπορούμε για παράδειγμα, να αφήσουμε το φως αναμμένο όταν πάει το παιδί να κοιμηθεί και να το σβήσουμε όταν το πάρει ο ύπνος ή να χρησιμοποιήσουμε μία φορητή λάμπα την οποία θα τοποθετήσουμε στο πάτωμα και θα μετακινούμε σταδιακά όλο και πιο μακριά κάθε βράδυ, προς την έξοδο του δωματίου μέχρι να την βγάλουμε οριστικά από το δωμάτιό του.


Πηγή: www.newsbeast.gr

Τετάρτη 25 Απριλίου 2012

Δέκα φράσεις για να ΜΗΝ πείτε στο παιδί σας

Δέκα φράσεις για να ΜΗΝ πείτε στο παιδί σας





1. «Μα είσαι τόσο χαζός/ή» 
Μερικές φορές πάνω στην ένταση της στιγμής, οι γονείς το λένε στο παιδί τους. Όταν όμως το επαναλαμβάνουν συχνά, υπάρχει κίνδυνος εκείνο να το πιστέψει. Δοκιμάστε αντί γι' αυτό να πείτε: «Ήταν χαζό αυτό που έκανες, δεν είναι έτσι;»
2. «Θα μπορούσες να τα πας πολύ καλά αν...» 
Αν και η φράση αυτή εμπεριέχει ένα θετικό μήνυμα - πως πιστεύετε πως το παιδί σας έχει δυνατότητες - ωστόσο, αυτό που φτάνει στ' αυτιά του είναι μάλλον αρνητικό. Μπορείτε να περιμένετε να κάνει κάτι αξιέπαινο και να του πείτε: «Πραγματικά, έχεις βελτιωθεί  πολύ».
3. «Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν...» 
Αυτό σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να εκληφθεί ως κοπλιμέντο. Στο κάτω κάτω, αν θέλετε το παιδί σας να μοιάζει με κάποιο άλλο, στην ουσία δεν θέλετε να είναι ο εαυτός του. Είναι επικίνδυνο να συγκρίνετε.
4. «Εύχομαι να μην είχα παιδιά» 
Μπορεί όλοι μας να το ευχόμαστε αυτό μία φορά στο τόσο, όμως δεν πρέπει να το λέμε. Είναι η μεγαλύτερη απόρριψη για ένα παιδί. Αν αισθάνεστε τόσο εκνευρισμένος/η για να πείτε κάτι τέτοιο, βγάλτε τον εαυτό σας απ' αυτή την κατάσταση - βγείτε από το δωμάτιο. Είναι ένας καλός τρόπος να αντιμετωπίσετε τέτοιες καταστάσεις έντασης.
5. «Κοίτα τι θυσίασα για το χατίρι σου» 
Με άλλα λόγια, «αν δεν είχες γεννηθεί, η ζωή μου Θα ήταν πολύ καλύτερη τώρα». Μπορεί να ακουστεί σκληρό, όμως τα παιδιά δεν ζήτησαν να γεννηθούν. Θυμηθείτε πως το να είναι κανείς γονιός, σημαίνει πως έχει αποφασίσει να κάνει παιδί.
6. «Είσαι ψεύτης/τρα και κλέφτης/τρα» 
Στα περισσότερα παιδιά αρέσει να παίρνουν κάτι που δεν τους ανήκει και μετά να αρνούνται τα πάντα. Με τη σωστή απάντηση σε τέτοιες περιπτώσεις, τα παιδιά μπορούν να μάθουν από τις εμπειρίες και τα λάθη τους και να συνεχίσουν μπροστά. Αυτό είναι σίγουρα πολύ καλύτερο, από το να κουβαλούν πάντα τις ετικέτες του «κλέφτη» και του «ψεύτη».
7. «Μην είσαι ανόητος/η. Δεν υπάρχει τίποτα να φοβάσαι» 
Είναι κάτι πολύ εύκολο να πει κανείς στο μικρό που φοβάται πως κρύβεται ένα τέρας κάτω από το κρεβάτι του, όμως του δίνετε έτσι το επιζήμιο μήνυμα πως είναι ηλίθιο να φοβάται κανείς και αυτό μπορεί να το κάνει να μη μοιραστεί μαζί σας τους φόβους του στο μέλλον. Ο κόσμος μπορεί να είναι τρομακτικός κι εσείς θα πρέπει να συμπαραστέκεστε του παιδιού σας.
8. «Θα σε παρατήσω» 
Φωνάζοντας «αν δεν έρθεις εδώ αυτή τη στιγμή, θα φύγω και θα σε παρατήσω εδώ», όταν το παιδί σας έχει σταματήσει σε μια βιτρίνα, το μόνο που καταφέρνετε είναι να του ξυπνήσετε τον πιο δυνατό από τους φόβους του: πως μπορεί να εξαφανισθείτε και να μη γυρίσετε ποτέ πια. Δοκιμάστε να του δώσετε λίγο χρόνο και βάλτε το να διαλέξει τι θέλει: να σας κρατήσει το χέρι ή να το κουβαλήσετε μαζί σας.
9. «Πρέπει πάντα να υπακούς τους μεγάλους» 
Ένα παιδί που έχει μάθει να υπακούει σε όλους του μεγάλους, είναι κατ' αρχήν το πιο εύκολο θύμα όλων των «κακών μεγάλων», των απαγωγέων, για παράδειγμα.
Μάθετε στο παιδί σας να σέβεται τους μεγάλους, εξηγήστε του όμως πως αρκετές φορές δεν θα πρέπει να υπακούει, ενώ άλλες η γνώμη του είναι εξίσου σημαντική.
10. «Περίμενε, μέχρι να γυρίσει ο πατέρας σου και θα δεις» 
Το να βάζει κανείς τον ένα γονιό στο ρόλο του τιμωρού, είναι κακό τόσο για τον γονέα όσο και για το παιδί. Ο πατέρας - στην περίπτωση - αυτή γίνεται για το παιδί «κάποιος που πρέπει να φοβάται» και από την άλλη το παιδί υποφέρει από  την αγωνία, περιμένοντας την τιμωρία του.


Πέμπτη 19 Απριλίου 2012



"Κοίτα τι ζωγράφισα"! 

5 ερωτήσεις που θα βοηθήσουν να κατανοήσουμε τι έχει ζωγραφίσει.



Όταν ένα παιδί ζωγραφίζει θέλει να διηγηθεί μια ιστορία. Αυτή η ιστορία μπορεί απλά να αποτυπώνει την διάθεση της στιγμής, την ανάγκη του να εκφράσει μια πρόσφατη εμπειρία ή να επικοινωνήσει μια σκέψη του, ένα συναίσθημα. Τι τελικά όμως ωθεί το κάθε παιδί να ζωγραφίσει;

Πολλές φορές σαν γονείς, εκπαιδευτικοί και θεραπευτές μπροστά σε μια παιδική ζωγραφιά αδυνατούμε να ερμηνεύσουμε τι βλέπουμε. Μας φαίνεται λίγο μπερδεμένη και αφηρημένη. Για αυτό υπάρχουν 5 γενικές ερωτήσεις που βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα αυτο το "μυστήριο" της παιδικής ζωγραφιάς

1. Για να καταλάβουμε τι έχει ζωγραφίσει μπορούμε να ρωτήσουμε: "Τι όμορφο αυτό που έφτιαξες για πες μου τι είναι; ή Τι τίτλο θα έδινες στην ζωγραφιά σου;"

2. Ανάλογα με το τι έχει ζωγραφίσει μπορούμε να ρωτήσουμε: "Πως αισθάνονται οι άνθρωποι, τα ζώα, τα δέντρα που έχεις ζωγραφίσει;"

3. Μπορούμε να κάνουμε ερωτήσεις για το πως νιώθουν το ένα για το άλλο: "Πως αισθάνεται το σκυλάκι για το κοριτσάκι κτλ."

4. Μπορούμε για να κάνουμε το παιδί να εκφραστεί και να μιλήσει να το ρωτήσουμε τι θα ήθελαν να πουν το ένα στο άλλο: "Τι θα έλεγε το αγοράκι στον μπαμπά του;"

5. Τέλος μπορούμε να προσεγγίσουμε το παιδί ρωτώντας το αν μπορούμε να ρωτήσουμε το κοριτσάκι ή αγοράκι ή το ζώο που έχει φτιάξει κάτι: "Μπορώ να ρωτήσω το κοριτσάκι τι είναι αυτό που έχει στα χέρια της, που θέλει να πάει κτλ;"

Η συζήτηση γύρω απο την ζωγραφιά είναι σημαντική και κάποιες φορές μπορεί να σταθεί αφορμή για να επεκταθεί σε μια άλλη συζήτηση για κάτι που το απασχολεί. Να τονίσουμε ότι για να έχει το παιδί την διάθεση να μας μιλήσει θα πρέπει απαραίτητα να υπάρχει η πίστη απο το ίδιο ότι έχει την απόλυτη αποδοχή μας η ζωγραφιά του που σημαίνει ότι δεν θα ντρέπεται ούτε θα φοβάται να απαντήσει.





Άσπα Μητρακάκη
Ειδική Παιδαγωγός - Κοινωνική Ανθρωπολόγος
ειδικευμένη στην αντιμετώπιση μαθησιακών δυσκολίων/δυσλεξίας

Πηγή: www.childit.gr